Υπολογίζετε ότι περίπου 152 εκατομμύρια άνδρες σε όλο τον κόσμο, παρουσιάζουν κάποιου βαθμού διαταραχή στη λειτουργία της στύσης τους, ενώ μέχρι το 2025 οι εκτιμήσεις λένε ότι ο αριθμός αυτός θα διπλασιαστεί.

Σε τι μπορεί να οφείλεται αυτή η ραγδαία αύξηση; Οι επιστημονικές απόψεις μπορεί να  ποικίλουν, όμως αυτό που ήδη γνωρίζουμε είναι ότι η διατροφή, η ψυχολογική κατάσταση, μια κακή κλινική εκτίμηση,  η λήψη φαρμάκων, το αλκοόλ και πολλοί ακόμα παράγοντες συμβάλουν στο να χαθεί μια ικανοποιητική στύση και η διάρκεια του έρωτα και της απόλαυσης να … μην διαρκούν ώστε να ικανοποιηθεί το ζευγάρι.

Tα στάδια που καθορίζουν την επιθυμία στους άνδρες   

Η σεξουαλική επαφή για τον άντρα είναι μια λειτουργία που χωρίζεται σε διάφορα στάδια. Αρχικά υπάρχει το στάδιο της ερωτικής επιθυμίας, εν συνεχεία αυτό της επίτευξης στύσης ικανής για διείσδυση, ακολουθεί αυτό της εκσπερμάτισης και τέλος αυτό του οργασμού και της ευχαρίστησης. Διαταραχή ενός ή περισσοτέρων από αυτά τα στάδια προκαλεί αυτό που ορίζουμε με τον όρο σεξουαλική δυσλειτουργία.

Οι διαταραχές στο δεύτερο στάδιο, αυτό της επίτευξης στύσης, συνοψίζονται με τον όρο στυτική δυσλειτουργία. Η συνεχής ή περιοδική αδυναμία επίτευξης ή διατήρησης στύσης ικανής για μια επιτυχημένη σεξουαλική επαφή αποτελεί τον ορισμό της στυτικής δυσλειτουργίας.

Μελέτες στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ δείχνουν ξεκάθαρα ότι η στυτική δυσλειτουργία είναι ένα συχνό πρόβλημα. Το εμφανίζει περίπου το 5% των ανδρών μέχρι 40 ετών (δηλαδή ένας στους 20 ),το 10% των ανδρών μέχρι 60 ετών (δηλαδή 1 στους 10),περίπου το 20% των ανδρών στις ηλικίες 60 -80(ο ένας στους 5) και φτάνει σχεδόν στο 50% των ανδρών άνω των 80 ετών.

Τα αίτια της στυτικής δυσλειτουργίας χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Στα ψυχογενή αίτια ,αυτά δηλαδή που έχουν να κάνουν με τον ψυχισμό του ατόμου και στα οργανικά αίτια ,αυτά δηλαδή που οφείλονται σε μια οργανική πάθηση. Δεν αποκλείεται φυσικά να υπάρχει και συνδυασμός των παραπάνω. Η επίσκεψη και εξέταση από τον ειδικό γιατρό, μέσα από τη λήψη λεπτομερούς ιστορικού, μέσα από την κλινική εξέταση και τον αιματολογικό έλεγχο, θα καθορίσει το αίτιο και άρα τον σωστό τρόπο αντιμετώπισης του προβλήματος.

Τα οργανικά αίτια

• Νευρολογικά νοσήματα, όπως είναι η νόσος του Parkinson,η σκλήρυνση κατά πλάκας, ο τραυματισμός της σπονδυλικής στήλης και του νωτιαίου μυελού
• Ενδοκρινολογικές διαταραχές, που περιλαμβάνουν το σακχαρώδη διαβήτη, τις παθήσεις του θυρεοειδούς, τις διαταραχές των ανδρικών ορμονών όπως η χαμηλή τεστοστερόνη
• Ανατομικά προβλήματα, όπως είναι οι κάμψεις του πέους με σημαντικότερη και πιο γνωστή τη νόσο Peyronie (δημιουργία ουλώδους πλάκας στο σώμα του πέους με αποτέλεσμα την κάμψη)
• Τραυματικές παθήσεις, όπως τα κατάγματα πέους, τα κατάγματα λεκάνης και σπονδυλικής στήλης
• Χειρουργικές επεμβάσεις της πυέλου, όπως η ριζική προστατεκτομή, η ριζική κυστεκτομή, επεμβάσεις του παχέως εντέρου
• Ακτινοβολία της πυέλου, όπως στον καρκίνο του προστάτη, της ουροδόχου κύστεως και του εντέρου
• Καρδιαγγειακά νοσήματα, όπως η υπέρταση, η αρτηριοσκλήρυνση με την απόφραξη των αγγείων που προκαλεί, καθώς και παράγοντες κινδύνου για αυτά όπως η υψηλή χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια, το κάπνισμα, η παχυσαρκία, ο διαβήτης, το αλκοόλ
• Φάρμακα, όπως είναι ορισμένα αντιυπερτασικά, αντικαταθλιπτικά, ηρεμιστικά, αντιανδρογόνα για τον καρκίνο του προστάτη

Τα ψυχογενή αίτια

• Άγχος, όπως μπορεί να είναι άγχος επίδοσης και ικανοποίησης της συντρόφου, άγχος ή αμηχανία μπροστά σε νέα σύντροφο, ακόμα και άγχος-στρες λόγω επαγγελματικών, οικονομικών ή οικογενειακών προβλημάτων
• Κατάθλιψη
• Προβλήματα σχέσεων
• Ψυχιατρικές παθήσεις
• Αγχώδεις διαταραχές
• Χαμηλή αυτοεκτίμηση

Κατανοώντας καλύτερα και σε βάθος το μηχανισμό της στύσης ,έχουμε καταφέρει τα τελευταία χρόνια να πραγματοποιήσουμε πολύ μεγάλη πρόοδο στη θεραπεία των ασθενών με προβλήματα στυτικής δυσλειτουργίας. Φυσικά η θεραπεία είναι εξατομικευμένη για τον κάθε ασθενή και είναι ευθύνη του ειδικού ιατρού ουρολόγου-ανδρολόγου μέσα από τις διαγνωστικές δυνατότητες που διαθέτει να ανακαλύψει το αίτιο που την προκάλεσε και να οδηγήσει τον ασθενή στην κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση.

Η θεραπευτική στρατηγική για τη στυτική δυσλειτουργία περιλαμβάνει

• Ψυχοσεξουαλική θεραπεία ,σε περιπτώσεις που το αίτιο είναι αμιγώς ψυχογενές
• Φαρμακευτική αγωγή από του στόματος ,με τις σχετικά γνωστές ουσίες σιλντεναφίλη, ταδαλαφίλη, βαρδεναφίλη, που έφεραν επανάσταση πριν από περίπου μιάμιση δεκαετία στον τρόπο αντιμετώπισης της στυτικής δυσλειτουργίας
• Ενδοπεικές ενέσεις αγγειοδραστικών ουσιών
• Ορμονική θεραπεία, η οποία χορηγείται σε μικρό ποσοστό ασθενών οι οποίοι έχουν έλλειψη τεστοστερόνης
• Θεραπεία με αντλίες κενού
• Θεραπεία με συσκευή κρουστικών κυμάτων, η οποία στοχεύει στην αύξηση της αιματικής ροής του πέους
• Χειρουργική αντιμετώπιση του προβλήματος με τοποθέτηση πεικής πρόθεσης, κατά την οποία ο ίδιος ο ασθενής ενεργοποιεί και απενεργοποιεί μηχανικά μία ειδική συσκευή

Αυτό που πρέπει να αποτελεί το συμπέρασμα είναι ότι η στυτική δυσλειτουργία αποτελεί συχνό και σημαντικό πρόβλημα ,ιδιαίτερα στις παρούσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, που επηρεάζει σημαντικά τον ψυχισμό του ατόμου και διαταράσσει την κοινωνική του συμπεριφορά.

Ο ιατρός ουρολόγος-ανδρολόγος πρέπει να αντιμετωπίζει τον κάθε ασθενή με τη δέουσα σοβαρότητα, μεθοδικότητα και προσοχή ώστε  να καταφέρει να ανακαλύψει το αίτιο που  προκάλεσε τη στυτική ανεπάρκεια και να οδηγήσει τον ασθενή στην κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση.

Οι σύγχρονες επιστημονικές εξελίξεις έχουν δώσει αρκετά, σημαντικά και αξιόπιστα βέλη στη θεραπευτική φαρέτρα του ουρολόγου-ανδρολόγου.

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε την ιστοσελίδα : www.ourodiagnosi.gr ή επικοινωνήστε με τον κο Καπετανέλλη Ευστράτιο, Χειρουργός Ουρολόγος, Oυρολογικό Ανδρολογικό Ιατρείο Ουροδιάγνωση, τηλ: 693 893 9045

 

 

 

 

 

Τι είναι το σπερμοδιάγραμμα;

Το σπερμοδιάγραμμα είναι  μια  εξέταση της εκτίμησης της γονιμότητας του άντρα και περιλαμβάνει την αξιολόγηση των εξής παραμέτρων:

• Φυσικά χαρακτηριστικά (όψη, οσμή, χροιά, ρευστοποίηση, ιξώδες, pH)
• Ποσοτικά στοιχεία (όγκος σπέρματος, συγκέντρωση και ολικός αριθμός σπερματοζωαρίων)
• Κινητικότητα σπερματοζωαρίων σε 4 κατηγορίες (ταχεία προωθητική, νωθρή προωθητική, επιτόπια, ακινησία)
• Ζωτικότητα σπερματοζωαρίων
• Καταγραφή μικροσκοπικών ευρημάτων (στρογγυλά κύτταρα, επιθηλιακά κύτταρα, ερυθρά, βακτήρια)
• Ανοσολογικά στοιχεία (συγκολλήσεις)

Ως σπέρμα ονομάζουμε το σύνολο του υγρού που εκβάλλει από την ουρήθρα κατά την εκσπερμάτιση και περιέχει τα σπερματοζωάρια και το σπερματικό υγρό.

Πότε γίνεται;

Το σπερμοδιάγραμμα θα χρειαστεί να γίνει στις παρακάτω περιπτώσεις:

• Άνδρες σε φάση προσπάθειας τεκνοποίησης – όταν εντός 12 μηνών συνεχών ελεύθερων επαφών δεν έχει προκύψει σύλληψη.
• Κατά τη διαδικασία λήψης σπέρματος για κρυοσυντήρηση και μελλοντική χρήση του.
• Στη διαδικασία υποβοηθούμενης κύησης, σε ζευγάρια που αδυνατούν να αποκτήσουν μόνοι τους το δικό τους παιδί.
• Άνδρες με βεβαρυμμένο ιατρικό ιστορικό – φλεγμονής, αιμοσπερμίας, κρυψορχίας, ορχίτιδας λόγω παρωτίτιδας, κιρσοκήλης, τραυματισμού ή συστροφής όρχεως
• Άνδρες που υφίστανται επιβαρυντικές επιδράσεις – κατά την εργασία ή μετά από ισχυρή θεραπεία (π.χ. αντικαρκινική αγωγή)
• Ύστερα από απολίνωση σπερματικών πόρων, προκειμένου να διαπιστωθεί η απουσία σπερματοζωαρίων στο σπέρμα του άντρα.
• Άνδρες που προληπτικά επιθυμούν να εξετάσουν την ποιότητα του σπέρματός τους και να διασφαλίσουν την μελλοντική τους ικανότητα αναπαραγωγής.

Το πρόβλημα της υπογονιμότητας είναι πολύ συχνό. Μόνο στην Ευρώπη, η συχνότητα της υπογονιμότητας είναι περίπου 14%, σύμφωνα με τα στοιχεία του National Collaborating Centre for Women’s and Children’s Health. Υπολογίζεται πως στο 40-50% των υπογόνιμων ζευγαριών το πρόβλημα εντοπίζεται στον άντρα αποκλειστικά ή και σε συνδυασμό με αναπαραγωγικά προβλήματα και της συντρόφου του.

Η προληπτική εξέταση σε κάθε νέο 18-22 ετών μπορεί να είναι σημαντική για το μέλλον, αφού η έγκαιρη διαπίστωση κάποιου προβλήματος επιτρέπει την αποτελεσματικότερη αντιμετώπισή του.

Ποια είναι η διαδικασία της εξέτασης;

Για να είναι αξιολογήσιμα τα αποτελέσματα της εξέτασης, θα πρέπει ο άντρας:

• να μην εκσπερματίσει για τουλάχιστον 2 ημέρες, αλλά η αποχή να μην είναι μεγαλύτερη από 7 ημέρες (ιδανικά 2-4 ημέρες)
• να μην έχει ιστορικό υψηλού πυρετού (>39^οC) τους τελευταίους τρεις τουλάχιστον μήνες
• να μην έχει κάνει χρήση φαρμακευτικών ή άλλων ουσιών που μπορεί να βλάψουν το σπέρμα του περιστασιακά.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο άντρας οφείλει να ενημερώσει τον ιατρό του, προκειμένου να λάβει τις απαραίτητες οδηγίες.

Οδηγίες συλλογής:

 

• Ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος λήψης είναι δια του αυνανισμού. Παρέχεται επίσης
• δυνατότητα χρήσης ειδικού προφυλακτικού χωρίς τις σπερματοκτόνες ουσίες που
• φέρουν τα κοινά προφυλακτικά.
• Καλό πλύσιμο των γεννητικών οργάνων και των χεριών με άφθονο νερό, για να μην

υπάρχουν υπολείμματα σαπουνιού.

• Συλλογή με καλή στύση, όλης της ποσότητας του δείγματος (οι πρώτες σταγόνες
• περιέχουν το καλύτερο κλάσμα της εκσπερμάτισης, ενώ οι τελευταίες σταγόνες
• περιέχουν σημαντικές ουσίες για τη σωστή εκτίμηση άλλων παραμέτρων του
• σπέρματος, όπως το ιξώδες, η οξύτητα κ.ά.. ).
• Αν η συλλογή γίνει εκτός Εργαστηρίου, το δείγμα πρέπει να μεταφερθεί κατά
• προτίμηση σε 45 λεπτά (το πολύ 1 ώρα) από τη λήψη σε θερμοκρασία σώματος. Σε
• κάθε περίπτωση, το δείγμα του σπέρματος πρέπει να εκτεθεί το λιγότερο δυνατό
• στις ατμοσφαιρικές συνθήκες. Η διατήρησή του κοντά στη μασχάλη κατά τη
• μεταφορά του στο εργαστήριο είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος.

Ποια είναι τα αποτελέσματα της εξέτασης;

Τα κύρια αποτελέσματα της εξέτασης είναι τα παρακάτω:

Ασπερμία. Η απουσία υλικού ύστερα από εκσπερμάτιση.

Αζωοσπερμία. Η απουσία σπερματοζωαρίων στο δείγμα του σπέρματος.

Κρυπτοαζωοσπερμία. Η παρουσία μερικών σπερματοζωαρίων μόνο ύστερα από φυγοκέντριση του δείγματος.

Υποσπερμία. Ο μικρός όγκος σπέρματος.

Ολιγοσπερμία

Βιοχημικές Εξετάσεις Σπέρματος

Οι βιοχημικές εξετάσεις του σπέρματος δίνουν πληροφορίες για τη λειτουργία των επικουρικών γεννητικών αδένων:

1. Εκκριτικής λειτουργίας του προστάτη : Όξινη φωσφατάση – Κιτρικό οξύ – Ψευδάργυρο – Μαγνήσιο
2. Εκκριτικής λειτουργίας σπερματοδόχων κύστεων : Φρουκτόζη
3. Εκκριτικής λειτουργίας επιδυδιμίδων : L-καρνιτίνη – α-γλυκοσιδάση – γλυκερυλ-φωσφωρυλ-χολίνη

Μικροβιολογικές Εξετάσεις Σπέρματος

Η καλλιέργεια του σπέρματος γίνεται για τον έλεγχο ύπαρξης μικροοργανισμών στο ανδρικό γεννητικό σύστημα, δεδομένου ότι επηρεάζουν τη γονιμοποιητική ικανότητα του δείγματος. Συνήθως, ελέγχεται η παρουσία :

• Αερόβιων μικροοργανισμών
• Αναερόβιων μικροοργανισμών
• Μυκοπλάσματος και Ουρεοπλάσματος
• Χλαμυδίων

Παράδειγμα : το ουρεόπλασμα που επικάθεται στην κεφαλή των σπερματοζωαρίων επηρεάζει το αποτέλεσμα τις IVF, μιας και έχει συσχετισθεί με αυξημένο ποσοστό αποβολών

Αιτίες της παρουσίας προβλημάτων στο ανδρικό σπέρμα.

Ενδογενείς

Δυσλειτουργία των όρχεων ή κάποιες παθολογικές κατάστασεις του οργανισμού, που προκαλούν μειωμένη παραγωγή σπέρματος (ορμονική διαταραχή, διαβήτης, κρυψορχία, κιρσοκήλη, γενετική προδιάθεση). Οι παράγοντες αυτοί ενδέχεται να επηρεάζουν τον άνδρα από την εμβρυική ή πρώιμη νεογνική ηλικία.

Εξωγενείς

• Η επαφή με βλαβερές ουσίες που ρυπαίνουν την ατμόσφαιρα, το νερό, τα εδάφη και την τροφική αλυσίδα (π.χ. PCBs, εντομοκτόνα, παρασιτοκτόνα)
• Η έκθεση των όρχεων σε υψηλή θερμοκρασία
• Λοιμώξεις (προστατίτιδα, επιδιδυμίτιδα, N. gonorrhoeae, C. trachomatis, Trichomonas vaginalis, Ureaplasma urealiticum κ.α)
• Τραυματισμοί γεννητικών οργάνων
• Διατροφή
• Η παχυσαρκία
• Κάπνισμα, η υπερκατανάλωση αλκοόλ
• Κινητό τηλέφωνο και άλλες ακτινοβολίες (η πολύωρη χρήση των laptops (η θερμοκρασία τους μπορεί να φτάσει τους 70^ο C), όταν τους έχει κανείς στα γόνατά του, εκπέμπουν τη θερμότητα στους όρχεις
• Η χρήση ουσιών (αναβολικά στεροειδή, ναρκωτικά, κάποια ισχυρά φάρμακα κλπ)
• τα στενά εσώρουχα, που είτε δεν αποτελούνται αποκλειστικά από βαμβάκι είτε φέρνουν τους όρχεις σε στενή επαφή με το θερμότερο ανθρώπινο σώμα,
• τα στενά παντελόνια

Σπέρμα και διατροφή

Τροφές πλούσιες σε αντιοξειδωτικά είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την αναπαραγωγική υγεία ενός άντρα. Αντιοξειδωτική δράση έχουν οι πλούσιες τροφές σε:

• βιταμίνη Α όπως το τυρί
• βιταμίνη C όπως τα εσπεριδοειδή
• βιταμίνη Ε όπως οι ηλιόσποροι
• ωμέγα 3 λιπαρά όπως τα ψάρια
• ψευδάργυρο όπως τα στρείδια
• φολικό οξύ όπως το μπρόκολο

Τέλος, φασόλια και οι αγκινάρες έχουν υψηλές συγκεντρώσεις αντιοξειδωτικών.

Πριν αρχίσει τις προσπάθειες για σύλληψη, καλό είναι κάθε άντρας να κάνει μία εξέταση σπέρματος σε ένα κέντρο γονιμότητας ή ειδικό εργαστήριο, μαζί με καλλιέργεια σπέρματος, για τη διάγνωση τυχόν λοίμωξης και με τα αποτελέσματα να επισκεφτεί ειδικό Ουρολόγο/Ανδρολόγο.

 

Ο πόνος των οργάνων του οσχέου (όρχεως και επιδιδυμίδας) μπορεί να είναι πρωτοπαθής ή αντανακλαστικός. Συνηθέστερες αιτίες πρωτοπαθούς πόνου είναι οι φλεγμονές (ορχίτιδα, επιδιδυμίτιδα κ.λπ.), η συστροφή του σπερματικού τόνου και της κύστης του Morgagni και τα τραύματα.

Μολονότι η παθολογική φυσιολογία των παθήσεων αυτών είναι τελείως διαφορετική, η κλινική τους εικόνα πολλές φορές αλληλεπικαλύπτεται, με αποτέλεσμα τη δημιουργία προβλημάτων διαφορικής διάγνωσης. Για παράδειγμα, η συστροφή συχνά είναι δύσκολο να διαχωριστεί από την οξεία ορχεοεπιδιδυμίτιδα μόνο με κλινικά κριτήρια, γιατί και οι δύο καταστάσεις χαρακτηρίζονται από παρόμοια συμπτωματολογία (αιφνίδια επώδυνη διόγκωση του όρχεως, ερυθρότητα και αυξημένη θερμοκρασία του οσχέου κ.λπ.).

Πόνο στην περιοχή προκαλούν και διάφορες φλεγμονές του οσχεϊκού τοιχώματος, από τις πιο απλές, όπως διαπυηθείσες σμηγματογόνες κύστεις, μέχρι τις πιο σοβαρές, όπως η γάγγραινα του Fournier που είναι μία ταχέως εξελισσόμενη νεκρωτική φλεγμονή του υποδόριου ιστού. Η υδροκήλη, η σπερματοκήλη και η κιρσοκήλη δεν προκαλούν συνήθως οξύ πόνο (εκτός αν επιπλέκονται από φλεγμονή), αλλά ένα βύθιο πόνο ή τοπικό αίσθημα βάρους. Η κλινική εικόνα του καρκίνου του όρχεως χαρακτηρίζεται από ανώδυνη διόγκωση του οργάνου που εξελίσσεται προοδευτικά, στο 10% όμως των περιπτώσεων συνυπάρχει οξύς πόνος από ενδορχική αιμορραγία ή έμφρακτο.

Αντανακλαστικός πόνος στον όρχι παρατηρείται συνήθως σε περιπτώσεις απόφραξης του άνω τριτημορίου του ουρητήρα, όπως αναφέρθηκε και προηγούμενα. Εξ άλλου, το πρώτο σύμπτωμα μιας λοξής βουβωνοκήλης μπορεί να είναι αντανακλαστικός ορχικός πόνος.

Το όσχεο είναι ένας σάκος από λεπτό δέρμα που κρέμεται κάτω από το πέος . Χωρίζεται σε δύο ημιόσχεα, καθένα από τα οποία περιλαμβάνει τον όρjχι, την επιδιδυμίδα και τον σπερματικό τόνο. Υπάρχει μια ποικιλία παθολογικών καταστάσεων στο όσχεο όπως:

Η υδροκήλη, δηλαδή η συλλογή υγρού στην κοιλότητα που περιβάλλει τους όρχεις και προκαλεί συνήθως ανώδυνη διόγκωση του οσχέου, ή αίσθημα βάρους ή τάσης. Μπορεί να είναι ιδιοπαθής ή δευτεροπαθής (συνηθέστερα μετά από κάποια φλεγμονή, τραυματισμό ή και όγκο του όρχεως ή της επιδιδυμίδας). Διακρίνεται σε υδροκήλη του όρχεως, όταν το υγρό περιβάλλει τον όρχι, υδροκήλη ή κύστη του σπερματικού τόνου, όταν το υγρό περιορίζεται στους χιτώνες του σπερματικού τόνου και συγγενή (επικοινωνούσα) υδροκήλη, όταν υπάρχει επικοινωνία με την περιτοναϊκή κοιλότητα, λόγω παραμονής ανοιχτού του ελυτροπεριτοναϊκού πόρου. Οι περισσότερες περιπτώσεις συγγενούς υδροκήλης διορθώνονται αυτόματα πριν τη συμπλήρωση του πρώτου έτους της ζωής.

Η θεραπεία της υδροκήλης είναι χειρουργική. Η ανάρρωση είναι γρήγορη, και ο ασθενής εξέρχεται την επόμενη μέρα από το νοσοκομείο.

Η κρυψορχία είναι μια κατάσταση κατά την οποία ο όρχις δεν βρίσκεται στη φυσιολογική του θέση μέσα στο όσχεο, αλλά σε κάποιο σημείο της φυσιολογικής του καθόδου από τον νεφρό προς το όσχεο και διαγιγνώσκεται εύκολα κλινικά.

Η κρυψορχία είναι ασυμπτωματική. Η κρυψορχία παρουσιάζει διάφορες μορφές: ψευδοκρυψορχία (ανασπώμενος όρχις), βουβωνική κρυψορχία, και κοιλιακή κρυψορχία.

Στην ψευδοκρυψορχία, ο όρχις που βρίσκεται ψηλά ψηλαφίζεται ανάμεσα στο όσχεο ή μέσα στο βουβωνικό πόρο και μπορεί να μετατοπιστεί εύκολα μέσα στο όσχεο. Η ιδιαιτερότητα είναι ότι σε ψυχρές συνθήκες ο όρχις βρίσκεται στη βουβωνική χώρα, ενώ σε ζεστές (π.χ. στο νερό της μπανιέρας και στο ζεστό κρεβάτι) μετακινείται στο όσχεο.

Στη βουβωνική κρυψορχία οι όρχεις ψηλαφίζονται στη βουβωνική χώρα αλλά δεν μπορούν να μετακινηθούν τόσο μακριά ώστε να φτάσουν στο όσχεο.

Στην κοιλιακή κρυψορχία ο όρχις δεν ψηλαφίζεται ούτε στο όσχεο ούτε στο βουβωνικό πόρο. Η κοιλιακή κρυψορχία επιβεβαιώνεται με υπερηχογράφημα στην κοιλιακή χώρα.

Απαιτεί χειρουργική αντιμετώπιση, η οποία είναι προτιμότερο να γίνεται έως την ηλικία των 2 ετών ώστε να μην υπάρξουν επιπλοκές.

Η επέμβαση λέγεται ορχεοπηξία και γίνεται με γενική αναισθησία. Οσο πιο ψηλά βρίσκεται ο όρχις, τόσο πιο δύσκολη και χρονοβόρα είναι η χειρουργική αντιμετώπιση.

Στην περίπτωση της ψευδοκρυψορχίας (ανασπώμενος όρχις) θα πρέπει να γίνει διάγνωση για το πόσες ώρες της ημέρας περνά ο όρχις στην κοιλιά και εκτίθεται σε υψηλές θερμοκρασίες, προκειμένου να αποφασιστεί αν θα γίνει ορχεοπηξία.

Ο καρκίνος των όρχεων είναι ένας σχετικά σπάνιος και σε μεγάλο ποσοστό θεραπεύσιμος καρκίνος αν διαγνωστεί στα αρχικά στάδια , ο οποίος δυστυχώς συνήθως εμφανίζεται σε εφήβους και νέους ηλικίας 15-35 ετών. Στις περισσότερες περιπτώσεις εμφανίζεται μια σκληρή διόγκωση στον όρχι, χωρίς πόνο, η οποία μπορεί να συνοδεύεται από υδροκήλη και απαιτεί άμεση χειρουργική αντιμετώπιση.

Η συστροφή είναι η συστροφή του σπερματικού τόνου, περιστροφή δηλαδή του όρχεως γύρω από τον άξονα του. Συνήθως εμφανίζεται σε παιδιά και εφήβους έως 18 ετών, μπορεί όμως να παρουσιαστεί και σε μεγαλύτερες ηλικίες. Προκαλεί έντονο πόνο, οίδημα στον όρχι και ερυθρότητα του οσχέου και απαιτεί επείγουσα χειρουργική αντιμετώπιση, καθώς μπορεί να προκαλέσει μέχρι και απώλεια του όρχι.

Η κιρσοκήλη είναι η κιρσοειδής διάταση των φλεβών του σπερματικού τόνου, που οφείλεται στην ανεπαρκή λειτουργία κάποιων βαλβίδων που βρίσκονται κατά μήκος του φλεβικού δικτύου. Είναι αρκετά συχνή κατάσταση και έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας μαλθακής μάζας πάνω και γύρω από τον όρχι , συνήθως χωρίς συμπτώματα, εκτός αν η κιρσοκήλη είναι μεγάλη, οπότε ο ασθενής μπορεί να αισθανθεί πόνο ή τράβηγμα στον όρχι. Εμφανίζεται συνήθως σε άτομα νεαρής ηλικίας και αποτελεί μία από τις πιθανές αιτίες υπογονιμότητας. Η αντιμετώπισή της είναι χειρουργική.

Η ορχίτιδα είναι φλεγμονή του όρχεως από ιούς και βακτήρια, προκαλεί πόνο, οίδημα στον όρχι, ερυθρότητα του οσχέου και υψηλό πυρετό και αντιμετωπίζεται με φαρμακευτική αγωγή.

Ιδιαίτερο κίνδυνο διατρέχουν οι άνδρες ηλικίας από 45 ετών, τα άτομα με μακροχρόνια χρήση ουροκαθετήρα, υποτροπιάζουσες λοιμώξεις ή χειρουργικές επεμβάσεις στον ουροποιητικό σωλήνα, ιστορικό λοίμωξης από βλεννόρροια ή άλλο αφροδίσιο νόσημα ή σεξουαλική επαφή με άτομο που πάσχει από αφροδίσιο νόσημα.

Ο πάσχων νιώθει πόνο στην περιοχή των όρχεων, ένα αίσθημα βάρους και απότομη διόγκωση στον ένα όρχι. Παρατηρείται επίσης ερυθρότητα, οίδημα και θερμότητα. Συχνά οι ασθενείς παραπονιούνται για αίσθημα κακουχίας, καυσουρία, δυσουρία, συχνουρία ή και υψηλός πυρετός. Κατά τη σεξουαλική επαφή ή την εκσπερμάτωση ο πάσχων μπορεί να νιώσει πόνο. Τα συμπτώματα διαρκούν αρκετές ημέρες.

Η θεραπεία συνήθως έγκειται στη χορήγηση αντιβιοτικών και αντιφλεγμονωδών φαρμάκων. Ο ασθενής θα πρέπει να ξεκουραστεί και να τοποθετήσει κρύα επιθέματα στην πάσχουσα περιοχή. Σε κάποιες περιπτώσεις ο πάσχων χρήζει χειρουργικής επέμβασης. Μετά τη χειρουργική επέμβαση ο ασθενής επανακτά τη σεξουαλική και οργανική του λειτουργικότητα μέσα σε 70 ημέρες.

Σε κάποιες σπάνιες και βαριές μορφές ορχίτιδας μπορεί να προκληθεί στειρότητα ή σμίκρυνση των όρχεων.

Η επιδιδυμίτιδα είναι η φλεγμονή της επιδιδυμίδας, του οργάνου δηλαδή που συνδέει τον όρχι με τον σπερματικό πόρο. Είναι ένας σωληνώδης σχηματισμός, μέσα από τον οποίο περνούν και ωριμάζουν τα σπερματοζωάρια που παράγονται στον όρχι, για να καταλήξουν στον σπερματικό πόρο. Αν παράλληλα υπάρχει φλεγμονή και στον όρχι, η νόσος ονομάζεται ορχεοεπιδιδυμίτιδα.

Μπορεί να εμφανιστεί σε όλες τις ηλικίες, αλλά πιο συχνά σε νέους άντρες ηλικίας 19 έως 35 ετών. είναι φλεγμονή της επιδιδυμίδας. Η επιδιδυμίτιδα συνήθως προκαλείται από την εξάπλωση κάποιας μικροβιακής λοίμωξης της ουρήθρας ή της ουροδόχου κύστης. Συνήθως, υπάρχει διαφορά στα μικρόβια που την προκαλούν ανάμεσα στους νέους και στους ηλικιωμένους άντρες. Πολύ σπάνια, επιδιδυμίτιδα μπορεί να προκαλέσει και το μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης.

Υπάρχουν κάποιοι παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης όπως πρόσφατες χειρουργικές επεμβάσεις στο ουροποιητικό (π.χ. διουρηθρική προστατεκτομή, περιτομή και κισροκήλη), η ύπαρξη μόνιμου ουροκαθετήρα, μετά από έντονη σεξουαλική επαφή χωρίς προφύλαξη ή με πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους

Τα συμπτώματά της είναι έντονος και οξύς πόνος, οίδημα στην περιοχή του όρχεως, πυρετός και προβλήματα κατά την ούρηση. Αντιμετωπίζεται με φαρμακευτική αγωγή.

Οι παραμελημένες φλεγμονές μπορεί να οδηγήσουν σε δημιουργία αποστήματος.

Η οσχεοβουβωνοκήλη δημιουργείται στο έσω βουβωνικό στόμιο, το σημείο από το οποίο κατεβαίνει ο όρχις για να φτάσει στην τελική του θέση στο όσχεο, οφείλεται συνήθως σε ανατομική ανωμαλία και αντιμετωπίζεται χειρουργικά. Συνήθεις είναι και οι τραυματισμοί στην περιοχή συνήθως σε νεαρά άτομα οι οποίοι μπορεί να οδηγήσουν σε σχηματισμό αιματώματος.

Οι κύστεις της επιδιδυμίδας και του σπερματικού τόνου αποτελούν απλούς κυστικούς σχηματισμούς οι οποίοι αν δεν έχουν μεγάλες διαστάσεις , συνήθως δεν προκαλούν κανένα σύμπτωμα και δεν χρειάζονται αντιμετώπιση.

Η σπερματοκήλη είναι μια μικρή, μαλακή κύστη που συσσωρεύει υγρό (ως επί το πλείστον σπερματοζωάρια) στο πάνω και πίσω μέρος του όρχι. Η μικρολιθίαση των όρχεων αποτελεί μια κατάσταση κατά την οποία εμφανίζονται στους όρχεις πολλαπλές διάσπαρτες αποτιτανώσεις, συνήθως δεν προκαλεί κανένα σύμπτωμα και διαγιγνώσκεται τυχαία. Η σημασία της διάγνωσής της έγκειται στο γεγονός ότι έχει συσχετισθεί με αυξημένη πιθανότητα ανάπτυξης καρκίνου στους όρχεις και για το λόγο αυτό πρέπει να γίνεται υπερηχογραφική εξέταση του οσχέου σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Διάφορες παθολογικές καταστάσεις, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρές, αφορούν στο όσχεο. Ο υπέρηχος του οσχέου και το triplex οσχέου αποτελούν τις εξετάσεις πρώτης γραμμής για το σύνολο των καταστάσεων αυτών. Είναι εξετάσεις ανώδυνες, γρήγορες και αξιόπιστες και δίνουν άμεσα στον κλινικό ιατρό όλες τις απαραίτητες πληροφορίες που θα τον βοηθήσουν να θέσει τη σωστή διάγνωση σε προβλήματα που εντοπίζονται στο όσχεο.

Το υπερηχογράφημα οσχέου είναι μια εξέταση που ελέγχει τη θέση, το μέγεθος και η μορφολογία των όρχεων και των επιδιδυμίδων, ενώ με το triplex ελέγχει τη ροή του αίματος στα αγγεία της περιοχής, με στόχο τη διάγνωση των διαφόρων παθολογικών καταστάσεων.

Ο υπέρηχος και το triplex οσχέου μπορούν να μας δώσουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για την ανατομία και την παθολογία του οσχέου άμεσα, εύκολα και έγκαιρα και θεωρείται ότι πρέπει να περιλαμβάνονται στον προληπτικό έλεγχο των ανδρών και ιδιαίτερα στις ηλικίες έως 40 ετών, λόγω της αυξημένης συχνότητας του καρκίνου των όρχεων στις ηλικίες αυτές, καθώς και λόγω του ότι σε αυτές τις ηλικίες ελέγχονται σε μεγαλύτερο ποσοστό και οι παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν τη γονιμότητα από την πλευρά του άνδρα.

Χειρουργική αντιμετώπιση της καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη

Ενδείκνυται για όσους επιθυμούν την οριστική αντιμετώπιση των συμπτωμάτων

Η χειρουργική αντιμετώπιση της υπερπλασίας του προστάτη ενδείκνυται για τους ασθενείς που παρουσιάζουν επιπλοκές από τη νόσο, που η συμπτωματολογία τους δεν ανακουφίζεται από την φαρμακευτική θεραπεία και που επιζητούν οριστική αντιμετώπιση.

Ας δούμε ποιοι ασθενείς έχουν ένδειξη για χειρουργική αντιμετώπιση:

1. με οξεία επίσχεση ούρων, η οποία υποτροπίασε μετά την αφαίρεση του καθετήρα,
2. με χρόνια επίσχεση,
3. με υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις,
4.με υποτροπιάζουσα αιματουρία,
5.με λιθίαση της κύστης,
6.με εκκολπώματα της κύστης, καθώς και
7.με διάταση του πυελοκαλυκικού συστήματος του νεφρού ή νεφρική ανεπάρκεια ως αποτέλεσμα της ΚΥΠ.

Επίσης, μπορεί να αποτελεί την προσωπική επιλογή του ασθενούς για την οριστική αντιμετώπιση των συμπτωμάτων του που επηρεάζουν σημαντικά την ποιότητα της ζωής του.

Οι χειρουργικές επεμβάσεις για τη νόσο γίνονται με γενική, με επισκληρίδια ή ραχιαία αναισθησία και η βελτίωση των συμπτωμάτων είναι εμφανής αμέσως μετά την επέμβαση. Πρέπει να τονιστεί ότι η βελτίωση στα συμπτώματα που προσφέρουν οι χειρουργικές επεμβάσεις είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που επιτυγχάνεται με τη φαρμακευτική αγωγή. Γενικά, η χειρουργική αντιμετώπιση βελτιώνει καλύτερα την συμπτωματολογία και τη ροή των ούρων και είναι η πιο δραστική μέθοδος για την ανακούφιση από την απόφραξη.

1. Διουρηθρική προστατεκτομή (Transurethral prostatectomy, TURP)

Είναι η συχνότερη επέμβαση που γίνεται παγκόσμια για τη θεραπεία της ΚΥΠ. Αποτελεί μέχρι σήμερα την πιο συχνή χειρουργική θεραπεία για προστάτες μέχρι 80 γραμμάρια. Γίνεται δια μέσου της ουρήθρας με τη χρήση ειδικού εργαλείου, του ηλεκτροτόμου (ρεζεκτοσκοπίου), που εισάγεται από το πέος στην ουρήθρα και φτάνει μέχρι την κύστη. Η αφαίρεση του προστατικού αδενώματος γίνεται με ειδική αγκύλη που τοποθετείται στο διουρηθρικό εργαλείο. Η ειδική αγκύλη , κόβει τον προστάτη με ηλεκτρικό ρεύμα σε μικρά κομμάτια. Συγχρόνως, μπορεί να γίνεται και καυτηριασμός των σημείων του προστάτη που αιμορραγούν εξαιτίας της εκτομής του. Τα κομμάτια του προστατικού ιστού που κόβονται συσσωρεύονται στην κύστη και απομακρύνονται με πλύσεις με ειδικό ορό. Μετά την ολοκλήρωση της επέμβασης, τοποθετείται ένας καθετήρας μέσω της ουρήθρας, ενώ μέσω του καθετήρα γίνονται συνεχείς πλύσεις στην κύστη. Ο καθετήρας παραμένει συνήθως για 2-4 μέρες.Τα συμπτώματα βελτιώνονται στο 70%-90% των ασθενών. Στο 85% μειώνεται το σκορ των συμπτωμάτων, ενώ η μέγιστη ροή των ούρων αυξάνεται.

Όπως σε κάθε χειρουργική επέμβαση, οι κίνδυνοι για τον ασθενή εξαρτώνται από την προεγχειρητική του κατάσταση και τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει. Μετεγχειρητικές επιπλοκές αποτελούν οι ουρολοιμώξεις και σπάνια, η επίσχεση ούρων. Μετά την εγχείρηση, οι περισσότεροι άντρες βιώνουν για μερικές ημέρες μιά επιτακτική ανάγκη ούρησης. Μετεγχειρητικά, στους περισσότερους άντρες παρατηρείται παλίνδρομη εκσπερμάτιση λόγω εκτομής του αυχένα της κύστης, ενώ η στύση και ο οργασμός δεν επηρεάζονται.

Εξέλιξη της κλασικής μονοπολικής διουρηθρικής προστατεκτομής αποτελεί η διουρηθρική εξάχνωση του προστάτη αδένα με τη χρήση της διπολικής διαθερμίας,το λεγόμενο TURis (διουρηθρική εκτομή σε φυσιολογικό ορό).
Η χρήση της διπολικής τεχνολογίας αυξάνει περαιτέρω την ασφάλεια της επέμβασης.

Οι διαφορές της σε σχέση με τη μονοπολική είναι α) η καλύτερη αιμόσταση κατά τη διάρκεια του χειρουργείου , β) το υγρό που χρησιμοποιείται ως υγρό πλύσεων είναι φυσιολογικός ορός( φυσιολογικό αλατούχο διαλύμα) σε αντίθεση με τη γλυκίνη που χρησιμοποιείται στην κλασική μονοπολική διαθερμία με αποτέλεσμα να αποφεύγεται η ανεπιθύμητη απορρόφηση των υγρών της πλύσεως, που μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα το λεγόμενο TUR σύνδρομο (με κύρια χαρακτηριστικά τη σύγχυση,την υπέρταση και την υπονατριαιμία) , γ) δεν απαιτείται τοποθέτηση γείωσης όπως στη μονοπολική διαθερμία, εφόσον το ηλεκτρικό ρεύμα περνάει απευθείας από το ένα άκρο του ηλεκτροδίου στο άλλο.

2. Ανοικτή προστατεκτομή

Η ανοικτή προστατεκτομή γίνεται, όταν ο προστάτης έχει μεγαλώσει αρκετά ώστε να μην επιτρέπει την εφαρμογή της διουρηθρικής προστατεκτομής με ασφάλεια. Μέσα από μια μικρή τομή που γίνεται στο κάτω μέρος της κοιλιάς, αφαιρείται ο αδένας χωρίς την κάψα του. Υπάρχουν δύο ήδη ανοικτής προστατεκτομής: η διακυστική, όπου ο προστάτης αφαιρείται μέσα από την κύστη και η οπισθοηβική, όπου ανοίγεται η κάψα του προστάτη και αφαιρείται ο αδένας. Μετά από την ανοικτή προστατεκτομή, τοποθετείται καθετήρας στην κύστη για 5 έως 7 ημέρες. Είναι πολύ αποτελεσματική στην ανακούφιση των συμπτωμάτων και στην επίτευξη ικανοποιητικής ροής ούρων. Η ανάγκη επανεπέμβασης είναι πολύ σπάνια, απαιτεί όμως λίγο μακρύτερη μετεγχειρητική νοσηλεία και παραμονή του καθετήρα. Εφαρμόζεται σε μεγάλα αδενώματα, καθώς επίσης και όταν συνυπάρχει και άλλη παθολογία που χρειάζεται αντιμετώπιση (π.χ. εκκόλπωμα).

3. Ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές

– Προστατεκτομή με χρήση Laser

Γίνεται με την εισαγωγή ειδικού οργάνου μέσα στην ουρήθρα και με άμεση όραση και τη χρήση ειδικών οπτικών ινών, που συνδέονται με μηχανήματα παραγωγής laser διαφόρων τύπων. Οι πιο δοκιμασμένες τεχνικές είναι το Holmium laser και το laser πράσινου φωτός. Η ενέργεια του laser φέρεται με μια ίνα στους ιστούς και χρησιμοποιείται για εξάχνωση ή για θερμοπηξία. Το βασικό πλεονέκτημα της laser προστατεκτομής, είναι ότι η μέθοδος αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε ασθενείς υψηλού κινδύνου με μεγαλύτερη ασφάλεια, όπως σε άντρες με σοβαρά καρδιαγγειακά προβλήματα. Τα μειονεκτήματα περιλαμβάνουν την αδυναμία ιστολογικής εξέτασης(βιοψίας),τα συχνότερα ερεθιστικά φαινόμενα και το αυξημένο κόστος εξοπλισμού και ινών.

– Προστατικές προθέσεις (stents)

Χρησιμοποιούνται με τη μορφή μόνιμων ή προσωρινών μεταλλικών πλεγμάτων που διατηρούν ανοικτή την προστατική ουρήθρα. Εφαρμόζονται σε μικρή ομάδα ασθενών που φέρουν μόνιμο καθετήρα και δεν μπορούν να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση εξαιτίας της κακής γενικής κατάστασής τους. Κάθε ασθενής ξεχωριστά σε συνεργασία με τον ιατρό ουρολόγο θα επιλέξει την καταλληλότερη για τον ίδιο θεραπευτική αντιμετώπιση.

Δείτε τι μας απαντά και τι λύσεις προτείνει για τα πιο συχνά ουρολογικά προβλήματα ο Ευστράτιος Καπετανέλης, Χειρουργός Ουρολόγος…

https://youtu.be/Z68hCYKXBbg?t=7

Η πρόωρη εκσπερμάτιση απασχολεί 1 στους 5 άντρες και αποτελεί την πιο συνηθισμένη σεξουαλική δυσλειτουργία σε άντρες κάτω των 60 ετών. Η εμφάνιση της έχει την ίδια συχνότητα σε όλες τις ηλικίες.

Στους άντρες με πρόωρη εκσπερμάτιση, η σεξουαλική πράξη ολοκληρώνεται συνήθως σε 1-2 λεπτά από τη στιγμή της διείσδυσης.

Η φάση της διέγερσης και η επίτευξη στύσης είναι πολύ σύντομες όπως επίσης η εκσπερμάτιση και ο οργασμός, χωρίς να επιτρέπει στον άντρα να απολαύσει την ερωτική πράξη. Η πρόωρη εκσπερμάτιση συμβαίνει όταν ο άνδρας εκσπερματώνει νωρίτερα, κατά τη σεξουαλική επαφή, από όταν αυτός ή η σύντροφος του θα επιθυμούσαν. Εάν συμβαίνει σποραδικά, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Καταστάσεις που προβληματίσουν είναι όταν κάποιος:

• Πάντα ή σχεδόν πάντα εκσπερματώνει εντός 1 λεπτού από την διείσδυση.
• Δεν μπορεί να αναβάλλει την εκσπερμάτιση κατά την σεξουαλική πράξη όλες ή σχεδόν όλες τις φορές.
• Νοιώθει ανησυχία, δυσφορία και απογοήτευση, και ως αποτέλεσμα τείνει να αποφεύγει την σεξουαλική πράξη.

Αυτό που θα πρέπει να γνωρίζετε είναι ότι η εκσπερμάτιση αποτελεί μια πολύπλοκη οντότητα που περιλαμβάνεται στη συνολική διαδικασία της σεξουαλικής λειτουργίας. Ψυχολογικοί και σωματικοί παράγοντες παίζουν ρόλο στην πρόωρη εκσπερμάτιση. Παρόλο που πολλοί άνδρες νοιώθουν άβολα να το συζητάνε, η πρόωρη εκσπερμάτιση είναι μια συχνή και αντιμετωπίσιμη κατάσταση. Φάρμακα, σεξουαλικές τεχνικές και συμβουλές (ή συνδυασμός αυτών), μπορούν να βοηθήσουν στη βελτίωση του σεξ των ανδρών και των συντρόφων τους.

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Εταιρεία Σεξουαλικής Ιατρικής – ISSM, η πρόωρη εκσπερμάτιση ορίζεται ως εξής:

• Λανθάνων χρόνος ενδοκολπικής εκσπερμάτισης (IELT) περίπου 1 λεπτό. Η εκσπερμάτιση προκύπτει πάντα ή σχεδόν πάντα πριν το πέρας ή περίπου εντός ενός λεπτού μετά την κολπική διείσδυση (είσοδο του πέους στον κόλπο)
• Απώλεια ελέγχου της εκσπερμάτισης – Αδυναμία καθυστέρησης της εκσπερμάτισης πριν ή μετά την κολπική διείσδυση
• Αρνητικές προσωπικές επιπτώσεις εξαιτίας της πάθησης
• Αρνητικές επιπτώσεις και συναισθήματα σε προσωπικό επίπεδο, όπως αγωνία, απογοήτευση και/ή αποφυγή σεξουαλικής και συναισθηματικής επαφής.

Οι αιτίες του προβλήματος

Τα σημερινά δεδομένα δείχνουν ότι η πρόωρη εκσπερμάτιση είναι μια πολύπλοκη κατάσταση και περιλαμβάνει μια σύνθετη αλληλεπίδραση ψυχολογικών και βιολογικών παραγόντων.

Ψυχολογικές αιτίες

Πιστεύεται ότι οι πρόωρες σεξουαλικές εμπειρίες μπορούν να καθορίσουν μια σεξουαλική συμπεριφορά η οποία δύσκολα αλλάζει στη συνέχεια της ζωής, όπως:

– Καταστάσεις όπου βιάζεται κάποιος να φτάσει στην κορύφωση λόγω του ότι φοβάται μήπως τον ανακαλύψουν.

– Συναισθήματα ενοχής όπου αυξάνουν την τάση να βιάζεται κατά την διάρκεια της σεξουαλικής επαφής.

Οι βασικές ψυχολογικές αιτίες είναι οι εξής:

-Στρες

-Άγχος για την απόδοση κατά τη σεξουαλική επαφή

-Χαμηλή αυτοπεποίθηση / αυτοεκτίμηση

-Δυσκολίες στις σχέσεις / αρνητικές εμπειρίες (Αν κάποιος έχει ικανοποιητική σεξουαλική επαφή με άλλους συντρόφους και η πρόωρη εκσπερμάτιση συμβαίνει σπάνια ή και καθόλου, είναι πιθανόν το πρόβλημα να προέρχεται από τα διαπροσωπικά θέματα του ζευγαριού).

Σωματικές αιτίες

-Παθήσεις του προστάτη (ειδικότερα χρόνια προστατίτιδα) και της ουρήθρας.

-Στυτική Δυσλειτουργία (ΣΔ)

-Χρήση ψυχοτρόπων ουσιών

-Παθήσεις του θυρεοειδούς αδένα (κυρίως υπερθυρεοειδισμός)

-Κληρονομικές παθήσεις

-Τραυματισμός νεύρων από χειρουργείο ή από τραύμα (σπάνιο).

Ποιες θεραπευτικές προσεγγίσεις γίνονται

Συμπεριφορική και γνωσιακή θεραπεία

Σε αυτήν την κατηγορία περιλαμβάνονται διάφορες ψυχολογικές και σωματικές τεχνικές που στοχεύουν στο να εκπαιδεύσουν τους άνδρες να αναγνωρίζουν τα σημάδια πριν την εκσπερμάτιση, και να βελτιώνουν τον έλεγχο της εκσπερμάτισης.

Οι δύο συνηθέστερες τεχνικές συμπεριφοράς είναι η τεχνική «διακοπής-έναρξης» (την οποία εισήγαγε ο Dr. J. Semans το 1956) και η τεχνική «πίεσης» (της βαλάνου) (που περιέγραψαν οι Masters και Johnson, το 1970). Αντί της τεχνικής «διακοπής-έναρξης», η οποία μπορεί να αποβεί ελάχιστα ικανοποιητική για τη σύντροφο, είναι προτιμότερο οι άνδρες να μάθουν να μετριάζουν και να μειώνουν το επίπεδο στύσης και διέγερσης εκτελώντας αργές, αισθησιακές κινήσεις ενώ ανασαίνουν βαθιά και αργά. Ο στόχος είναι να διατηρηθεί το επίπεδο διέγερσης κάτω από το όριο εκσπερμάτισης, διατηρώντας παράλληλα μια ικανοποιητική στύση. Οι τεχνικές ελέγχου της αναπνοής φαίνεται πως επιδρούν χαλαρωτικά και έχουν αποτελέσματα. Ωστόσο η κλινική εμπειρία και οι επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι η βελτίωση που επιτυγχάνεται με αυτές τις μεθόδους δεν διαρκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ο αυνανισμός πριν τη σεξουαλική συνεύρεση είναι μια τεχνική που υιοθετούν πολλοί νέοι άνδρες.

Αυτές οι τεχνικές αυτοβοήθειας όμως, ενώ είναι βραχυπρόθεσμα αποτελεσματικές, στην ουσία μπορούν να επιδεινώσουν αντί να απαλείψουν την πρόωρη εκσπερμάτιση, επειδή αγνοούν ή μειώνουν εκούσια τις σεξουαλικές αισθήσεις που πρέπει να τεθούν σε έλεγχο για να βελτιωθεί η συμπτωματολογία της πάθησης.

Φαρμακολογική θεραπεία

Από την ώρα που γίνεται η διάγνωση της πρόωρης εκσπερμάτισης υπάρχουν διάφορα σκευάσματα που λαμβάνονται από το στόμα και δίνονται με ιατρική συνταγή και τα οποία χρησιμοποιούνται με επιτυχία.

Υπάρχουν κρέμες και σπρεϋ τοπικής εφαρμογής που περιέχουν αναισθητικά συστατικά όπως λιδοκαΐνη και πριλοκαΐνη για την απευαισθητοποίηση του πέους ώστε να καθυστερούν την εκσπερμάτιση και σε μελέτες μικρής κλίμακας έχουν παρουσιάσει μέτρια αποτελέσματα. Ωστόσο είναι δύσκολο να πετύχει κανείς τη δοσολογία των εν λόγω τοπικών, αναισθητικών σκευασμάτων με αποτέλεσμα να προκαλούν μούδιασμα του πέους, και αν υπάρξει υπέρβαση δοσολογίας οδηγούν σε απώλεια στύσης και/ή αδυναμία εκσπερμάτισης. Επίσης είναι πολύ πιθανό το αναισθητικό συστατικό να μεταφερθεί στον/στη σύντροφο προκαλώντας μειωμένη απόλαυση και αδυναμία κορύφωσης/οργασμού.

Συνήθως το αποτέλεσμα όμως των προηγούμενων θεραπειών δεν είναι ικανοποιητικό. Τότε συνιστάται η χρήση ειδικών φαρμάκων, των λεγόμενων εκλεκτικών αναστολέων των υποδοχέων της σεροτονίνης (Selective serotonin receptor inhibitors, SSRIs) γιατί είναι αποδεδειγμένο ότι η σεροτονίνη διαδραματίζει σημαντικό ρόλο κατά την εκσπερμάτιση. Τα φάρμακα αυτά δρουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα και σκοπό έχουν να αναστείλουν τη λειτουργία εκείνων των εγκεφαλικών κέντρων που είναι υπεύθυνα για την έναρξη της διαδικασίας της εκσπερμάτισης. Η δράση τους αρχίζει λίγες μέρες μετά την έναρξη της θεραπείας και είναι πιο εμφανής μία με δύο εβδομάδες μετά. Το πρόβλημα αυτής της τακτικής είναι ότι από τη μια μεριά τα φάρμακα (τύπου αντικαταθλιπτικών), τα οποία θα πρέπει να λαμβάνονται καθημερινά, δεν είναι άμοιρα επιπλοκών και από την άλλη ότι μόλις διακοπεί η αγωγή ο ασθενής επανέρχεται στην προηγούμενη κατάσταση.

Το θετικό νέο είναι ότι τον τελευταίο καιρό κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα ένας εκλεκτικός αναστολέας των υποδοχέων της σεροτονίνης, τον οποίο ο ασθενής τον λαμβάνει κατ’ επίκληση (λίγο πριν από την σεξουαλική επαφή).

Λοιπές μέθοδοι

Κάποιες άλλες τεχνικές αυτοβοήθειας, όπως χρήση διπλού προφυλακτικού ή προφυλακτικού που περιέχει αναισθητική ουσία (προφυλακτικά επιβράδυνσης), τα οποία δημιουργούν ελαφριά αίσθηση μουδιάσματος, μπορεί να είναι εν μέρει αποτελεσματικά και για σύντομο χρονικό διάστημα, στην ουσία όμως ενδέχεται να επιδεινώσουν αντί να εξαλείψουν το πρόβλημα επειδή μειώνουν ή καταργούν τις σεξουαλικές αισθήσεις που πρέπει να τεθούν σε έλεγχο για να βελτιωθεί η πάθηση.

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε την ιστοσελίδα : www.ourodiagnosi.gr ή επικοινωνήστε με τον κο Ιωάννη Σαλμά, Χειρουργός Ουρολόγος, Ουρολογικό Ανδρολογικό Ιατρείο Ουροδιάγνωση, τηλ: 210 9604187, 693 676 2009

ΜΗ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗ ΑΖΩΟΣΠΕΡΜΙΑ :
ΑΙΤΙΑ, ΔΙΑΓΝΩΣΗ, ΘΕΡΑΠΕΙΑ

1.ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ
Ως αζωοσπερμία ορίζεται η πλήρης απουσία σπερματοζωαρίων από το εκσπερμάτισμα ,ακόμα και
μετά απο φυγοκέντρηση του δείγματος.
Αντίθετα,βαριά ολιγοζωοσπερμία θεωρείται η παρουσία λιγότερων απο 5εκατομ./ml
σπερματοζωαρίων στο δείγμα,ενώ με τον όρο ασπερμία ορίζουμε την πλήρη απουσία
εκσπερματίσματος κατα την διάρκεια του οργασμού.
Το ποσοστό της αζωοσπερμίας στο γενικό ανδρικό πληθυσμό είναι περίπου στο 1%,ενώ ανεβαίνει
στο 10-15% μεταξύ των υπογόνιμων ανδρών.
Οι διάφοροι τύποι αζωοσπερμίας χωρίζονται σε 2 μεγάλες ομάδες :στην αποφρακτική αζωοσπερμία
,η οποία οφείλεται σε κάποια απόφραξη της πορείας των σπερματοζωαρίων δια μέσου των
σπερματικών οδών και στη μη αποφρακτική αζωοσπερμία,η οποία οφείλεται σε κάποιο έλλειμμα
παραγωγής των σπερματοζωαρίων.Συνολικά οι περιπτώσεις της μη αποφρακτικής αζωοσπερμίας
αποτελούν την πλειονότητα (περίπου το 60 με 70%) των διάφορων τύπων αζωοσπερμίας.

2.ΑΙΤΙΕΣ
Οι αιτίες της μη αποφρακτικής αζωοσπερμίας είναι σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις στο επίπεδο του
όρχι(ορχικό αίτιο),ενώ πολύ σπάνια μπορεί το αίτιο να εντοπίζεται σε διαταραχές της παραγωγής
ορμονών από την υπόφυση(προ ορχικό αίτιο).
Αίτια μη αποφρακτικής αζωοσπερμίας:
– Ιδιοπαθής ή άγνωστη αιτία
– Γενετικής αιτιολογίας
– Κρυψορχία
– Συστροφή όρχεως
– Ορχίτιδα(ιογενής ή βακτηριακή λοίμωξη)
– Κιρσοκήλη
– Χήμειο/άκτινοθεραπεία,φάρμακα,τοξικές ουσίες
– Υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός

3.ΔΙΑΓΝΩΣΗ
Η διάγνωση της αζωοσπερμίας βασίζεται στους παρακάτω άξονες :
Ιστορικό
Λήψη του οικογενειακού ιατρικού ιστορικού
Λήψη του ιατρικού ιστορικού του υπογόνιμου άνδρα εστιάζοντας σε παθήσεις όπως κρυψορχία,
τραύματα ,παλιότερα χειρουργεία,φλεγμονώδεις παθήσεις,ενδοκρινοπάθειες,χρήση φαρμάκων κ.α.
Λήψη του αναπαραγωγικού ιστορικού του ασθενούς και των διαταραχών της εκσπερμάτισης
Κλινική εξέταση
Μία προσεκτική και ενδελεχής ανδρολογική εξέταση μπορεί άμεσα να κατευθύνει τον ουρολόγο
προς το αίτιο της αζωοσπερμίας.Γίνεται έλεγχος της σωματικής διάπλασης και των δευτερευόντων
χαρακτηριστικών του φύλου.Εξέταση των όρχεων,επιδιδυμίδων και σπερματικών πόρων,έλεγχος
για ύπαρξη κιρσοκήλης.

Σπερμοδιάγραμμα
Εκτός από τον αριθμό και την παρουσία ή όχι σπερματοζωαρίων ,μπορεί να μας βοηθήσει στο
διαχωρισμό αποφρακτικής και μη αποφρακτικής αζωοσπερμίας μέσα από πληροφορίες για τον
όγκο του σπέρματος,το p H,την παρουσία φρουκτόζης κ.α.

Αιματολογικός έλεγχος
Ο ορμονολογικός έλεγχος είναι απαραίτητος στις περιπτώσεις αζωοσπερμίας ,παρέχοντας
σημαντικές πληροφορίες για τη διαφορική της διάγνωση.

Υπέρηχος
Επίσης πολύ χρήσιμος είναι ο υπερηχογραφικός έλεγχος των όρχεων,των επιδιδυμίδων καθώς και
το triplex των αγγείων για την ανεύρεση κιρσοκήλης.

Γενετικός έλεγχος
Ο καρυότυπος και οι μικροελλείψεις του Υ χρωμοσώματος πρέπει να ελέγχονται στη μη αποφρακτική αζωοσπερμία καθώς και πριν από τις τεχνικές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

3.ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Εκτός από τις σπάνιες περιπτώσεις του υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού,ο οποίος μπορεί να αντιμετωπιστεί με φαρμακευτική αγωγή,στους ασθενείς με μη αποφρακτική αζωοσπερμία η μόνη δυνατή θεραπεία είναι η επεμβατική ανάκτηση σπερματοζωαρίων για τη διενέργεια τεχνικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.
Η συνιστώμενη τεχνική ανάκτησης σπερματοζωαρίων στη μη αποφρακτική αζωοσπερμία είναι η TESE(testicular sperm extraction) και η μικροχειρουργική παραλλαγή της ,η microTESE.
Με την TESE διενεργούνται μία ή περισσότερες ανοικτές χειρουργικές λήψεις ορχικού ιστού στον έναν ή και στους δύο όρχεις,ενώ με την microTESE γίνεται λήψη μεμονωμένων σπερματικών σωληναρίων από το εσωτερικό του όρχι.Το δείγμα άμεσα μετά τη λήψη του και μετά από ειδική επεξεργασία ελέγχεται με μικροσκόπιο και τα σπερματοζωάρια που περιέχει χρησιμοποιούνται για τη διενέργεια τεχνικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.
Συνολικά,με την TESE,είναι πιθανό να ανακτηθούν σπερματοζωάρια στο 50-60% των ασθενών με μη αποφρακτική αζωοσπερμία.

Συμπερασματικά, μετά από την ορθή ουρολογική κλινική εξέταση,τις απαραίτητες εργαστηριακές και απεικονιστικές εξετάσεις, καθώς και τη διενέργεια της συνιστώμενης θεραπευτικής προσέγγισης ,τα υπογόνιμα ζευγάρια λόγω της μη αποφρακτικής αζωοσπερμίας,έχουν πλέον σημαντικές πιθανότητες τεκνοποίησης.

Προστατίτιδα, ο συνήθης άγνωστος

Τι είναι η προστατίτιδα

Είναι ένας γενικός όρος που περιγράφει τη φλεγμονή του προστάτη και ο οποίος δεν περιγράφει με λεπτομέρεια όλο το φάσμα των κλινικών εκδηλώσεων που μπορεί να συνδέονται με αυτή τη φλεγμονή. Η προστατίτιδα είναι πολύ συχνή πάθηση που ταλαιπωρεί πολλούς άντρες όλων των ηλικιών. Αποτελεί την πιο συχνή ουρολογική πάθηση σε άντρες κάτω των 50 ετών και την τρίτη πιο συχνή μετά την ηλικία των 50 (μετά την καλοήθη υπερτροφία του προστάτη και τον καρκίνο του προστάτη). Το 25% των ανδρών ασθενών που προσέρχονται στον ουρολόγο αναφέρει συμπτώματα προστατίτιδας και το 50% αναφέρει συμπτώματα προστατίτιδας σε κάποια στιγμή της ζωής τους. Η πιθανότητα εμφάνισης προστατίτιδας είναι υψηλότερη σε νέους άνδρες ηλικίας 20 – 40 ετών που έχουν πολλαπλούς σεξουαλικούς συντρόφους και δεν χρησιμοποιούν προφυλάξεις.

 

Σήμερα διακρίνεται σε τέσσερα διαφορετικά είδη:

• Οξεία βακτηριακή προστατίτιδα (οξεία λοίμωξη του προστάτη)
• Η χρόνια βακτηριακή προστατίτιδα (Υποτροπιάζουσα ουρολοίμωξηΧρόνια λοίμωξη του προστάτη)
• Η χρόνια μη βακτηριακή προστατίτιδα (σύνδρομο χρόνιου πυελικού άλγους)
  Α. Φλεγμονώδες (Παρουσία πυοσφαιρίων στο σπέρμα, στο προστατικό υγρό ή στα ούρα μετά μάλαξη του προστάτη)
  Β. Μη φλεγμονώδες (Πόνος ή αίσθημα βάρους στην πύελο που συνοδεύεται από συμπτώματα κατά την ούρηση ή την εκσπερμάτιση. Απουσία τεκμηριωμένης λοίμωξης) Τα συμπτώματα θα πρέπει να επιμένουν για χρονικό διάστημα άνω των 3 μηνών.
• Η ασυμπτωματική φλεγμονώδης προστατίτιδα (ιστολογική προστατίτιδα) (Απουσία συμπτωμάτων. Ενδείξεις φλεγμονής σε βιοψία, στο σπέρμα, στο προστατικό υγρό ή στα ούρα μετά μάλαξη του προστάτη).

 

Ποια είναι η αιτιοπαθογένεια

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η αιτιοπαθογένεια της προστατίτιδας δεν είναι γνωστή. Εξαίρεση αποτελεί η οξεία βακτηριακή προστατίτιδα στην οποία η γενικευμένη φλεγμονή του προστάτη προκαλείται από συγκεκριμένα παθογόνα Gram (-) μικρόβια (κυρίως E.coli το οποίο απομονώνεται στο 85-90% των περιπτώσεων) και κατά δεύτερο λόγο πρωτέα, κλεμπσιέλλα, εντεροβακτήρια, ψευδομονάδα). Η συχνότερη οδός μόλυνσης είναι η ανιούσα (μέσω της ουρήθρας) ή η παλινδρόμηση μολυσμένων ούρων διαμέσου των προστατικών πόρων. Σπανιότερες οδοί μόλυνσης είναι η κατά συνέχεια ιστών (από τον ορθό), η λεμφογενής και η αιματογενής διασπορά.

Όσον αφορά τις χρόνιες μορφές προστατίτιδας, η αιτιοπαθογένεια είναι αρκετά διαφορετική. Μπορεί είναι αποτέλεσμα χρόνιας φλεγμονής του προστάτη από τα ίδια ουροπαθογόνα βακτήρια που ευθύνονται για την οξεία μορφή ή και να είναι αποτέλεσμα ανεπαρκούς αντιμετώπισης της. Υπάρχουν όμως και άλλοι μικροοργανισμοί που ενοχοποιούνται όπως ο γονόκοκκος, το ουρεόπλασμα, το μυκόπλασμα, τα χλαμύδια, οι τριχομονάδες, μύκητες κ.α. Μερικοί από τους παράγοντες κινδύνου είναι η ενδοπροστατική ενδοκρινή παλινδρόμηση (παλινδρόμηση των ούρων μέσα στους εκφορητικούς πόρους του προστάτη που οδηγεί σε χημική φλεγμονή του αδένα), η φίμωση, η πρωκτική σεξουαλική επαφή χωρίς προφυλακτικό, η οξεία επιδιδυμίτιδα, η ύπαρξη μόνιμου ουροκαθετήρα κ.α.

 

Ποια είναι η κλινική εικόνα – συμπτώματα

Οξεία βακτηριακή προστατίτιδα: Η κλινική εικόνα χαρακτηρίζεται από οξεία εμφάνιση του πόνου στο περίνεο (η περιοχή ανάμεσα στους όρχεις και τον πρωκτό) και υπερηβικά. Ο ασθενής παρουσιάζει υψηλό πυρετό με ρίγος και συνοδά ερεθιστικά συμπτώματα, όπως συχνουρία, επιτακτικότητα και έντονο καύσο κατά την ούρηση. Υπάρχει πιθανότητα, λόγω του οιδήματος του προστάτη, να προκληθεί οξεία επίσχεση ούρων. Η οξεία βακτηριακή προστατίτιδα χρήζει άμεσης αντιμετώπισης γιατί μπορεί να οδηγήσει τον ασθενή σε σηπτική κατάσταση.

 

Χρόνια βακτηριακή προστατίτιδα (βακτηριακή και μη βακτηριακή): Αίσθημα βάρους στο περίνεο, συχνουρία και επιτακτική ανάγκη κένωσης του εντέρου, αίσθημα ατελούς κένωσης της ουροδόχου κύστης, δυσκολία και καύσος κατά την ούρηση, αίσθημα πόνου στους όρχεις ή στη βουβωνική χώρα ακόμη και νυκτουρία. Ο ασθενής μπορεί να παρουσιάσει ελαττωμένη ερωτική επιθυμία, να έχει διαταραχές στη στύση και πόνο κατά τη σεξουαλική επαφή και την εκσπερμάτιση. Έρευνες αναφέρουν ότι η χρόνια προστατίτιδα μπορεί να επηρεάσει μακροχρόνια και την ποιότητα του σπέρματος.

 

Η εκσπερμάτιση μπορεί να είναι πρόωρη ή και επώδυνη και γενικώς ο ασθενής επιβαρύνεται ψυχολογικά.

 

Ασυμπτωματική φλεγμονώδης προστατίτιδα: δεν υπάρχουν συμπτώματα και συνήθως η διάγνωση γίνεται τυχαία σε βιοψία προστάτη που γίνεται για άλλο λόγο.

 

Πως γίνεται η διάγνωση

Βασίζεται στο ιστορικό του ασθενούς και στην καλή κλινική εξέταση. Με την καλλιέργεια ούρων, σπέρματος και προστατικού υγρού μπορούμε να εντοπίσουμε εάν υπάρχει μικρόβιο. Στις οξείες μορφές χρήσιμη είναι η γενική αίματος (έντονη λευκοκυττάρωση με παρουσία πολυμορφοπύρηνων) και το PSA (συνήθως παρατηρείται αύξηση). Πιο σπάνια μπορεί να χρειαστεί το υπερηχογράφημα (κύστης – προστάτη- όρχεων ή διορθικό) και η αξονική τομογραφία.

 

Ποια είναι η θεραπεία

Οξεία βακτηριακή προστατίτιδα: Απαιτείται χορήγηση αντιβιοτικών από το στόμα ή ενέσιμα, αντιπυρετικών και αντιφλεγμονωδών. Απαραίτητη είναι η άφθονη λήψη υγρών και συχνά απαιτείται νοσηλεία για χορήγηση υγρών και αντιβιοτικών από τη φλέβα. Η οξεία βακτηριακή προστατίτιδα είναι πλήρως ιάσιμη με την λήψη αντιβιοτικών για μικρό χρονικό διάστημα (συνήθως 3 εβδομάδων).

 

Χρόνια βακτηριακή προστατίτιδα: Και σε αυτή τη περίπτωση απαιτείται θεραπεία με αντιβιοτικά. Η διάρκεια της θεραπείας πρέπει να είναι για μεγάλο χρονικό διάστημα, από 3 εβδομάδες έως και 4 μήνες έτσι ώστε να μειώσουμε την πιθανότητα υποτροπής. Παράλληλα, θα πρέπει να διερευνηθούν τα αίτια τα οποία συμβάλουν στη δημιουργία ουρολοιμώξεων όπως η λιθίαση του ουροποιητικού, η καλοήθης υπερπλασία του προστάτη (μέτρηση υπολειπόμενο ούρων), ύπαρξη επιμολυσμένων προστατικών λίθων και παθήσεις που επηρεάζουν τη νεύρωση της κύστης. Κάποιες φορές παρά τη μεγάλη διάρκεια της θεραπείας η ανταπόκριση είναι πτωχή και η ίαση δεν είναι πάντα εφικτή. Έτσι σε επιλεγμένες περιπτώσεις και σε επιλεγμένους ασθενείς, μπορεί να διενεργηθεί διουρηθρική προστατεκτομή, εφόσον όλες οι άλλες θεραπευτικές λύσεις έχουν αποτύχει.

 

Η χρόνια μη βακτηριακή προστατίτιδα (σύνδρομο χρόνιου πυελικού άλγους):

Καθώς η αιτιολογία της νόσου παραμένει αδιευκρίνιστη, η θεραπευτική αντιμετώπιση αποτελεί σοβαρό πρόβλημα. Αυτή η πολύπλοκη οντότητα απαιτεί εμπειρία από το γιατρό, ο οποίος θα πρέπει να εξατομικεύει και προσαρμόζει τις διάφορες θεραπείες που υπάρχουν ανά ασθενή. Η θεραπεία γίνεται επί συμπτωμάτων με μόνο σκοπό τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών. Μπορεί να χορηγηθούν αντιβιοτικά, α-αδρενεργικοί αναστολείς, αντιφλεγμονώδη, αντιχολινεργικά, μυοχαλαρωτικά, φυτικά εκχυλίσματα, ακόμη και εναλλακτικές θεραπείες όπως ο βελονισμός και η φυσιοθεραπεία. Τροφές, ποτά ή συνήθειες που επιδεινώνουν τα συμπτώματα θα πρέπει να αποφεύγονται. Τέλος όπως και στη χρόνια βακτηριακή προστατίτιδα η διουρηθρική προστατεκτομή μπορεί να δώσει την οριστική λύση του προβλήματος.

 

Η ασυμπτωματική φλεγμονώδης προστατίτιδα: Η διάγνωση όπως αναφέραμε γίνεται τυχαία, δεν δίνει συμπτώματα και δεν απαιτείται θεραπευτική αντιμετώπιση.

 

Προστατίτιδα, διατροφή και άσκηση

Οι ασθενείς που πάσχουν από προστατίτιδα θα πρέπει να αποφεύγουν τα τηγανητά, την καφεΐνη, το αλκοόλ, τα πλήρη γαλακτοκομικά προϊόντα, τα πικάντικα.

Αντίθετα, τροφές που μπορεί να βοηθήσουν γενικά στη «υγεία του προστάτη» είναι: τα φρέσκα φρούτα και τα λαχανικά, οι ντομάτες και η σάλτσα ντομάτας, το καρπούζι (λυκοπένιο), οι ξηροί καρποί, οι κολοκυθόσποροι και τα δημητριακά ολικής άλεσης (ψευδάργυρος, βιταμίνη Ε, σελήνιο), το ελαιόλαδο, η σόγια, τα ψάρια όπως ο σολομός, οι σαρδέλες, ο τόνος, οι αντζούγιες (ω-3 λιπαρά, σελήνιο, βιταμίνη Ε).

 

Όπως και στις υπόλοιπες λοιμώξεις του ουροποιογεννητικού συστήματος, ασθενής θα πρέπει πίνει άφθονο νερό.

Βοηθάει επίσης η συχνή εκσπερμάτιση (2-3 φορές την εβδομάδα).

 

Οι ασκήσεις των μυών του πυελικού εδάφους (ασκήσεις Kegel) προκαλούν αύξηση της αιματικής κυκλοφορίας της πυέλου και επομένως βελτίωση των συμπτωμάτων.

 

Τέλος, η έκθεση της περιοχής (περινέου) σε ζεστό νερό μπορεί να προκαλέσει ύφεση των συμπτωμάτων.

 

Το Μήνυμα

Η προστατίτιδα είναι μια πολύ συχνή ουρολογική πάθηση που ταλαιπωρεί άνδρες όλων των ηλικιών. Τα συμπτώματα της προστατίτιδας περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα κλινικών εκδηλώσεων, συχνά ήπιας μορφής και πολλές φορές ακαθόριστης εντόπισης. Εάν έχετε παρατηρήσει συμπτώματα όπως πόνο στη λεκάνη, στην περιοχή των γεννητικών οργάνων, στους όρχεις και στο εσωτερικό μέρος των μηρών, συχνουρία, νυκτουρία, ενόχληση κατά την ούρηση, κατά την σεξουαλική επαφή και την εκσπερμάτιση, πυρετό με ρίγος, τότε καλό θα ήταν να επισκεφθείτε τον ουρολόγο σας.

 

 

 

 

 

 

Οι άνδρες με προστατίτιδα παρουσιάζουν πόνο στην περιοχή της λεκάνης, των γεννητικών οργάνων, στο εσωτερικό μέρος των μηρών και στους γλουτούς. Παρουσιάζουν προβλήματα ούρησης και σεξουαλικής λειτουργίας, τα οποία έχουν αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής τους.

Προστατίτιδα και περιοχές εντόπισης του πόνου.